รหัสลับหลังคาโลก เป็นผลงานระดับซูเปอร์เบสเซลเลอร์ จากจีนแผ่นดินใหญ่ สร้าง ยอดขายถล่มทลายกว่าสามล้านเล่ม สร้างกระแสความนิยามแก่นักอ่านอย่างที่นักเขียนคนไหนยากจะ เสมอเหมือน เรื่องราวเป็นนวนิยายผจญภัยแบบอินเดียน่า โจนส์  เพชรพระอุมา ที่ผสมผสานศิลป  วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ ตำนาน พระพุทธศาสนาของทิเบตเอาไว้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
(ยอดขายถล่มทลายกว่า 3 ล้านเล่มทั่วโลกเลยทีเดียว สุโค่ยยย !!!!!)
 
 
    เมื่อ "จัวมู่เฉียงปา" ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการฝึกสุนัขพันธุ์ "ทิเบตัน มัสทิฟฟ์" ได้บังเอิญเจอภาพถ่ายปริศนาใบหนึ่ง ซึ่งเขาเชื่อว่าสิ่งที่อยู่ในภาพถ่ายคือสุยอดแห่งสุนัขที่เขาตามหามาชั่วชีวิต หรืออาจเกี่ยวข้องกับ “กิเลนม่วง” สัตว์เทพในตำนานซึ่งเป็นสัตว์พาหนะของพระโพธิสัตว์คู่ชาติคู่เมืองทิเบต เขาจึงตัดสินใจค้นหาสุนัขตัวนี้ โดยใช้ทุกเทคโนโลยีในยุคปัจจุบันวิเคราะห์ภาพถ่ายนั้น เพื่อตามหาสุนัขที่สร้างความสะท้านสะเทือนแก่เขา... แต่การตามหาสุนัขตัวหนึ่ง กลับทำให้ชีวิตของเขาพบพานการผจญภัยมากมายที่ไม่เคยนึกฝันมาก่อน! สุดท้ายแล้วเหตุการณ์จะลงเอยเช่นไร? สุนัขที่เขาตามหาจะเกี่ยวข้องกับสัตว์ในตำนานหรือไม่? ร่วมตื่นตาตื่นใจไปกับเรื่องราวที่คุณไม่อาจละสายตาได้ในเล่ม 
 
 
    ลองไปหาซื้ออ่านกันดูนะค้าาาาาาาาา ><                                ^_____________________________^
 
 

K-ON เดอะ มูฟวี่?????

posted on 19 May 2012 17:28 by mabppnmagic
           สวัสดีค่ะ เเฮะๆ อยากจะบอกว่า ตามชื่อบล็อกเนี่ยล่ะค่ะ เคอง เดอะมูฟวี่??!!
 มันหมายความว่ายังไงกันนะ?? แฟนคลับของสาวกของ โฮคาโกะ ที-ทาม บางคนก็อาจจะรู้กันเเล้ว ส่วนคนที่ไม่รู้ที ก็ลองมาฟังดูกันก่อนนะค่ะ
 
          อยากที่รู้ๆกัน ตอนซีซั่นที่ 2 (ใกล้เกือบๆจะจบซีซั่นนี้เเล้ว)เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.......  
 
 โคโตมุกิ สึมุกิ(หรือชื่อเล่นของเธอคือ มุกิจัง) ได้เอาของฝากจากฟินเเลนด์มาฝากทุกคน (สมกันเป็นคนรวย) ซึ่งทำให้ ฮิราซาว่า ยุย (หรือที่บางคนมักจะเรียกเธอว่า ยูอิ) เกิดมีไฟที่อยากจะไปเที่ยวบ้าง นี่ล่ะจุดเริ่มต้นของเดอะมูฟวี่ (ถ้าอยากจะเข้าใจให้มากกว่านี้ล่ะก็ ไปดูมาก่อนจะได้เข้าใจ) เเละก็เเน่นอนว่า จะต้องมีคนที่เข้าใจผิดในซีซั่น 3 อย่างเเน่นอน ก็ความคิดที่ว่า การไปต่างประเทศของสาวๆชมรมเคอง เป็นซีซั่น 3 ซึ่งอยากจะบอกไว้ว่ามัน..ม่าย..ช้ายยย...นะค้าา!! ซีซั่น 3นั้น เเบ่งได้ถึง 2 ภาคที่อยู่ในนั้น นั่นก็คือ ภาคมหาลัย เเละภาคของชมรมเคอง ที่อาซึเมี้ยวอยู่นั่นเอง! เอาละนะ เดี๋ยวเราจะเอาตัวอย่างเดอะมูฟวี่ มาให้ ซึ่งจะเป็นญี่ปุ่นจ้าาา
 
                                   ^
                                   ^
                                   ^
                นี่เป็นตัวอย่างเดอะมูฟวี่ค่ะ!!
 
เเละนี่ก็คือ.................ซีซั่น 3 ที่ว่านั่นเอง เป็นลิ้งค์จ้า ลองเข้าไปอ่านดูน้าาาาาาาาาา
 
                              ลาล่ะนะค่ะ!!  (กำลังอ่านอยู่เลย คริๆๆ)
 ******ต่อจากตอนที่เเล้วที่โซโกะเรียกยูกิไปที่ร้านคอฟฟี่ช๊อปค่ะ**** 
     ....ฉันเดินออกจากบ้าน ใส่กุญเเจ ล็อกกลอนให้เรียบร้อย ดีหน่อยที่พ่อกับแม่ทิ้งกุญเเจเอาไว้    เผื่อว่าฉันจะออกไปทำธุระ (อันที่จริงเเล้วขอพ่อเเละเเม่ให้เอากุญเเจมาต่างหาก เกือบขอไม่ได้ซะเเล้ว)ฉันเดินออกไปด้วยความเบื่อเช่นเดิม เดินผ่านคนมากมาย คนพวกนี้ เเม้ว่าฉันจะไม่รู้จักกับเขา แต่ก็เห็นหน้ากนบ่อยมาก.....อาจจะมากกว่าที่ฉันไปเยี่ยมคุณตาเเละคุณยายที่ฮอกไกโดซะอีก....... อีกอย่าง....ใบหน้าของทุกคน.....ดูเหมือนจะเบื่อโลกอย่างที่เห็นและอย่างที่ฉันเห็นอีกอย่าง.......ฉันเห็นใบหน้าของความเหงา......
......จนนที่สุด ฉันก็ถึงร้านคอฟฟี่ช๊อปจนได้ ร้านนี้เป้นร้านขวัญใจวัยรุ่นวัย 16 อย่างฉัน ตกแต่งร้านสไตล์คลาสสิกมากๆ แล้วก็น่ารักไปในตัวเลย (ที่สำคัญร้านนี้ขนมอร่อยมาก) แล้วฉันก้เดินเข้าไปในร้าน ผลักประตูเบาๆ โอเค เจอโซโกะพอดี ฉันเลยรีบเข้าไปนั่ง "เรียกฉันมา มีเรื่องอะไรเหรอ" ฉันเริ่มถาม "เธอไม่เหงาบ้างเหรอ?"โซโกะถามฉัน เเต่ไม่ได้ตอบคำถามของฉัน ตอนนี้รู้เเค่อย่างเดียวว่า...ฉันอึ้งเลย "พ่อเเม่ก็ไม่อยู่บ้าน สัตว์เลี้ยงก็ไม่มีสักตัว ถามจริงเหอะ "เธอไม่เหงาบ้างรึไง" เธอถามฉันอีก "เอ่อ....ก็...เคย..." ฉันตอบไปอย่างเเผ่วเบา
"เเล้วเธอเคยคิดรึเปล่า ว่าโลกนี้น่ะ มีเเต่ความน่าเบื่อ
"เอ่อ......ก็......."ฉันอ้ำอึ้ง พูดอะำไรไม่ถูก เหมือนมันจุกอยู่ที่ลิ้นปี่ของฉัน
"น่าๆ ค่อยๆคิดก็ได้" โซโกะบอกฉัน แล้วเธอก็สั่งเค้กบราวนี่และโกโก้ร้อนให้ฉันเเละตัวเอง"ไว้ผมยาวก็สวยดีนะ เเต่ถ้าเธอมัดผมซะหน่อย จะน่ารักกว่านี้นะ" เธอพูดเหมือนเเนะนำฉัน ว่าเเต่ทำไมถึงมาวกพูดเรื่องผมฉันเนี่ย!!
"เหมือนก่อนฉันก็เคยคิดเเบบนั้น แหงล่ะ ก็เรามันตั้ง 16 แล้ว จะคิดอะไรเเบบนี้ก็ไม่เเปลกหรอก" เธอเริ่มเล่า "เเต่พ่อฉันบอกว่า ที่เราเหงา เป็นเพราะไม่มีเพื่อนคุยก็เท่านั้น" เธอยิ่งพูด ฉันก็เริ่มเห็เเสงสว่างเล็กๆ "ต่อให้มีเพื่อนคุย มันก็เเก้เหงาได้ เเต่พอไม่มี มันก็เหมือนเดิม อีกอย่างนะ ที่เราเหงาจริงๆน่ะ..." เธอเว้นช่วงพูด "อยู่ที่ใจต่างหาก!" พอเธอพูดเเบบนี้ ฉันก็เริ่มเข้าใจทันที ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าจะตอบอะไรดี เเต่ที่ฉันทำได้ก็มีเเค่....ส่งยิ้มน้อยๆให้กับโซโกะ "อื้ม! ขอบใจนะ โซโกะ"ฉันตอบเธอ "อื้ม! ฉันเห็นว่า เธอต้องเหงาเเละเบื่อเเน่ๆในฤดูหนาวแบบนี้น่ะ เลยชวนเธอมา" โซโกะอธิบาย "ฉันว่าเรารีบกินเค้กบราวนี่กับโกโก้ดีกว่านะ เดี๋ยวโกโก้เย็นเเล้วมันไม่อร่อย" โซโกะพูดเตือน เเล้วเราก็เริ่มลงมือกิน.....แล้วก็.......
"ว้าว! หิมะตกเเล้ว สวยจัง!!" โซโกะบอกฉัน พวกเรามองออกไปนอกกระจกของร้านคอฟฟี่ช๊อป หิมะนั้นตกอย่างสวยงาม....แล้วฉันก็คิดว่า...หิมะที่ตกในวันนี้ เป็นของขวัญสุดพิเศษที่มาจากฟ้า...เป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดเลย.........
 
                                                     The  End

edit @ 9 May 2012 13:08:26 by WitchMagicPN

edit @ 3 Aug 2012 18:03:37 by WitchMagicPN